25η Μαρτίου 1821 του Νικολάου Λ. Λουκά
25η Μαρτίου
Ήταν άνοιξη, 25η Μαρτίου όταν Άγγελος Κυρίου απεσταλμένος από τον Δημιουργό παρουσιάζεται σε μια κοπέλα τη Μαρία μόλις 15 ετών, στο άσημο μέχρι τότε χωριό της Γαλιλαίας Ναζαρέτ. «Χαίρε της λέει αειπάρθενε, ευλογημένη, χαίρε, Ο Κύριος μου είναι με σε. Χαίρε, Μαρία, Χαίρε».
Ήταν άνοιξη, 25η Μαρτίου πριν από 204 χρόνια, όταν πάλι μια μέρα σαν εκείνη αστράφτει πάλι ο ουρανός για μια άλλη κόρη η οποία στενάζει, αλυσωμένη και με μιας τρέμει η φυλακή κι αφήνει και περνά ένα άστρο μια αχτίδα.
Ο Αριστοτέλης Βαλαωρίτης με παραστατικό τρόπο, μ’ ένα πάντρεμα «Ευαγγελισμού-Ελληνισμού» μας δίνει το μήνυμα. Το θεϊκό σημάδι.
«Ξύπνα, ταράζου, μη φοβού, χαίρε Παρθένε, Χαίρε.
Ο Κύριος μου είναι με σε, Ελλάς ανάστα, Χαίρε».
Την ημέρα αυτή που Ο Κύριος επέλεξε με τον ευαγγελισμό να ελευθερώσει από τα δεσμά του θανάτου την ανθρωπότητα με την έλευση του Θεανθρώπου, την ίδια μέρα, η ελευθερία έκανε τα πρώτα της αποφασιστικά βήματα για την επιστροφή της στην Ελλάδα.
Στο βιολογικό και φυσικό κόσμο τίποτα δεν μπορεί να γεννηθεί χωρίς «σπόρο», τον σπόρο αυτό όμως που λέγεται σπόρος λευτεριάς τον έκρυβαν καλά οι πρόγονοι μας τέσσερις ολόκληρους αιώνες και όταν ήλθε η ώρα της σποράς δυναμωμένοι πλέον τον έριξαν στη γη και φούντωσε αμέσως γιατί η σπίθα που έδωσε ζωή σ’ αυτή τη σπορά ήταν η πίστη στο Θεό, η αγάπη για την λευτεριά, η πίστη πως ζωή είναι ελευθερία και χωρίς αυτήν δεν υπάρχει νόημα στη ζωή «ή Ελευθερία ή Θάνατος», είναι μια κραυγή που ριγάει σ’ όλο το κορμί, είναι το σύνθημα που αντιστέκεται ακόμη και σ’ αυτό το ένστικτο της αυτοσυντήρησεως. Κανένας συμβιβασμός.
«Καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή
παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή».
Πώς είναι δυνατόν να υπήρχαν τέτοιοι άνθρωποι που να αγαπούσαν με τέτοιο πάθος τη ζωή και τη λευτεριά και αντίκριζαν με τέτοια περιφρόνηση το θάνατο; Ας μην ξεχνάμε πως η ψυχή του ανθρώπου γίνεται παντοδύναμη, όταν συνταυτιστεί με μια μεγάλη Ιδέα. Οι άνθρωποι αυτοί έγιναν πύρινες φλόγες, ψυχές που ζητούσαν το αδύνατο.
Όμως αυτό σημαίνει να ζει κανείς, να έχει οράματα, να μην τα παρατάει, να ζητάει το αδύνατο, να πιστεύει πως θα το φτάσει, να πολεμάει γι’ αυτό, με κάθε ανάσα, με κάθε σκέψη του, με κάθε πόνο και δάκρυ του, πέρα από κάθε λογική, πέρα από κάθε όριο. Με πίστη και πείσμα. Με πείσμα και πίστη. Τότε γίνεται το θαύμα. Το αδύνατο γίνεται δυνατό. Το όνειρο, απτή πραγματικότητα.
«Η τύχη μας» λέει ο Μακρυγιάννης, «έχει τους Έλληνες, πάντοτε ολίγους. Παλαιόθεν ως τα τώρα, όλα τα θηρία πολεμούν να μας φάνε και δεν μπορούν. Τρώνε, τρώνε, μα μένει πάντα μαγιά», αυτή η μαγιά είναι η σπίθα που έφερε το θαύμα.
Αυτό το χρωστά κατά πολύ στην Εκκλησία, που έγινε απαραίτητη και πολύτιμη, όχι μόνο ως θεσμός μα και ως χώρος. Με τα προφητικά αναγνώσματα, το Οκτωήχι και τα ενδυναμωτικά συναξάρια, ο υπόδουλος λαός ξαπόσταινε αλλά και φόρτωνε τις μπαταρίες του πνευματικά για να ετοιμαστεί να σηκώσει τα ορθόδοξα λάβαρα για τη Λευτεριά. Σ’ αυτούς όλους τους αιώνες, η Εκκλησία του έδινε τις ευκαιρίες και τα σύμβολα να θρέψει τα εθνικά του συναισθήματα.
Το έδαφος είχε προετοιμαστεί κατάλληλα από διάφορες εξεγέρσεις από το Ρήγα Φεραίο, αυτόν το φλογερό οραματιστή πατριώτη και από τη Φιλική Εταιρεία. Κολοκοτρώνης, Καραϊσκάκης, Παπαφλέσσας, Μακρυγιάννης, Μπουμπουλίνα, Διάκος, Μαντώ Μαυρογένους, Σούλι και Ζάλογγο, Μεσολόγγι και Γραβιά, Δερβενάκια και Ψαρά, μεγάλες επιτυχίες και ένδοξες σελίδες της ιστορίας του Έθνους μας.
Ο αγώνας άλλαξε πολλές φορές μορφή. Άλλοτε φαινόταν πως θα έχει αίσιο τέλος και άλλοτε πως όλα έχουν χαθεί. Η επανάσταση του 1821 ήταν ένας αγώνας δόξας και ηρωισμού. Υπάρχουν όμως και μελανά σημεία τα οποία ορθά τονίζει ο Εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός, αναφερόμενος στη διχόνοια τη δολερή που τόσο πολύ επιθυμούν οι φίλοι μας όταν βλέπουν την Ελλάδα να μεγαλουργεί. Σκεπτόμενοι λοιπόν τι κατάφεραν οι Έλληνες ενωμένοι και τι γινόταν όταν έπεφτε ο αδερφοκτόνος διχασμός ας βγάλει ο καθένας τα συμπεράσματά του.
Την Ελευθερία την κερδίζει κανείς, όταν είναι έτοιμος να βάλει για αντίβαρο την ίδια του τη ζωή.
«Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία» μας λέει ο Κάλβος.
Ο Παλαμάς, ο μεγάλος μας πνευματικός εθνάρχης, συμπληρώνει στη νεολαία μας:
«Αυτό κρατάει ανάλαφρο μες την ανεμοζάλη
Το από του κόσμου τη βοή πρεσβυτικό κεφάλι,
Αυτό το λόγο θα σας πω, δεν έχω άλλον κανένα:
Μεθύστε με τ΄ αθάνατο κρασί του Εικοσιένα».
ΖΗΤΩ Η 25Η ΜΑΡΤΙΟΥ 1821
ΖΗΤΩ Η ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΑΣ
Νικόλαος Λουκάς
Υποστράτηγος (ΤΘ) ε.α -Θεολόγος
