57 χρόνια σαν μια μέρα
57 χρόνια σαν μια μέρα
Αγαπητέ Ηλία,
Κοιτάζω στο κινητό μου τηλέφωνο την φωτογραφία που είχε την ευχαρίστηση να μου στείλει καλός φίλος απ’ τα παλιά. Τι το ’θελε ο χριστιανός και το ’κανε αυτό! Με γύρισε μισό αιώνα πίσω, αφήνοντας να περάσουν μπροστά μου εικόνες αγαπημένων προσώπων, φίλων συμπαικτών στην ποδοσφαιρική ομάδα του «Τρίκαρδου», που άλλοι πρόσφατα, άλλοι παλιότερα έφυγαν από κοντά μας. Έφερε στη μνήμη μου καταστάσεις μιας άλλης εποχής, όταν οι αρετές της συλλογικότητας, της ευγένειας, της απλότητας, της ψυχικής ομορφιάς, της άδολης φιλοξενίας κοσμούσαν την φυσιογνωμία της Κατοχής μας.
Επειδή, λοιπόν, η φωτογραφία αυτή ισοδυναμεί «με χίλιες λέξεις», θεώρησα καλό να σου τη στείλω και να σε παρακαλέσω, αν υπάρχει χώρος στην εφημερίδα σου να την αναρτήσεις, μαζί με κάποιες από τις αναμνήσεις μου που κατά τη γνώμη μου αποτελούν κομμάτι της ποδοσφαιρικής ιστορίας της ομάδας μας και κατά προέκταση της κοινωνίας του χωριού μας.
Στο τέλος της δεκαετίας του 1960 ο «Τρίκαρδος» πρωταγωνιστούσε στο πρωτάθλημα της Ένωσης Ποδοφαιρικών Σωματείων Πατρών, παίζοντας με ομάδες όπως Αστέρας Ναυπάκτου, Α.Ε. Αιγίου, Αμφίλοχος Αμφιλοχίας, Α.Ε. Μεσολογγίου, ΑΕ. Αμαλιάδας, Ακαρνάνας Αγρινίου κ.ά. Παράλληλα με το επίσημο πρωτάθλημα της Ένωσης, προσκαλούσαμε από το Κέντρο ποδοσφαιρικές ομάδες για φιλικούς αγώνες.
Στις 10 του Μάρτη του 1968 θα παίζαμε με ομάδα Επιλέκτων Αθηνών-Πειραιώς που την αποτελούσαν σπουδαίοι ποδοσφαιριστές του Ολυμπιακού, Παναθηναϊκού, Εθνικού, Αιγάλεω κλπ με επικεφαλής τον διεθνή ποδοσφαιριστή του Ολυμπιακού Αριστείδη Παπάζογλου, ο οποίος είχε τιμηθεί από την Ε.Π.Ο. με το «χρυσό παπούτσι», ως ο καλύτερος της χρονιάς.
Η υποδοχή των ξένων στο «Βελούχι» θερμότατη και ενθουσιώδης. Όλοι οι «γαύροι» της Κατοχής, και όχι μόνο με σημαίες του Ολυμπιακού και πλακάτ. Επειδή δε εκείνο το πρωινό το κρύο ήταν πολύ δυνατό κι ο βοριάς «ξύριζε», παρακαλέσαμε τον Διοικητή του Αστυνομικού Σταθμού Κατοχής να επιτρέψει στον Φώτη Ζαχαριά να ανοίξει το καφενείο του, ώστε να βρούμε απάγκειο (τότε, σύμφωνα με αστυνομική διάταξη, τις Κυριακές τα καφενεία άνοιγαν μετά το τέλος της θείας Λειτουργίας). Και πραγματικά, ο Φώτης με ιδιαίτερο ζήλο, «καθότι γαύρος» και ο ίδιος, έχοντας βοηθό τον αγαπητότατο και αείμνηστο Τζούνια (Σπύρος Βαγ Μπακογιάννης), έβρασαν ολόκληρη κατσαρόλα με τσαϊ του βουνού και φασκόμηλο από τον Κατσά και με τη συνοδεία κονιάκ κέρασαν τους καλεσμένους ζεστό ρούμι να ζεσταθούν.
Στην επάνω πλατεία έγινε η επίσημη υποδοχή από τους φιλάθλους, οι οποίοι εκτός των σχετικών προσφωνήσεων, πρόσφεραν στον Παπάζογλου ένα ζωντανό κριάρι βάρους περί τις 15 οκάδες, έχοντας στολισμένο το κεφάλι με κατακόκκινα τριαντάφυλλα. Την ώρα εκείνη τέλειωνε και η λειτουργία στον Αϊ-Δημήτρη κι όλα το εκκλησίασμα με πρώτα τα μαθητούδια πλημμύρισε την πλατεία, ενώ οι κατοχιανές νοικοκυρές ξέχασαν προς στιγμή το κυριακάτικο μαγείρεμα και παρέμειναν εκεί, απολαμβάνοντας το θέαμα. Στο εστιατόριο του Μπρίκη «η καλή καρδιά», ο Πρόεδρος της ομάδας Μάκος Κοκοτός με τα άλλα Μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου Ντίνο Φορτσερά, Μήτσο Καρατσώλη, Λάμπρο Μανέτα, Μπάμπη Μακρή, είχαν φροντίσει το γεύμα να είναι πλούσιο. Από γιουβέτσι αρνάκι στο φούρνο με ξύλα του Μιλτιάδη Ρόμπολα μέχρι κοκορέτσι και σπληνάντερο από το χασάπικο του Μπουζόνη (Θ. Ρόμπολας), τυρί πρόβειο του Γιώργου Γκάτση, ψάρι λαυράκι από τον Σαϊάδα (Βαγ. Βασιλείου) και ραδίκια αμπελίσια. Το κρασί φυσικά κατοχιανό, από το Μπρικέϊκο βαρέλι με την επιγραφή «Αχελώος».
Την ώρα του φαγητού ο Ντινάκος (Φαναράς) κι ο Αριστόδημος Μπέτσος, «αρρωστημένοι γαύροι» κι οι δυο, έβαλαν τον Παπάζογλου να καθίσει ανάμεσά τους για ν’ ακούνε νέα του Ολυμπιακού. Η καλύτερη ώρα για τον Φαναρά. Έπλεε σε «Ερυθρόλευκα» πελάγη ευτυχίας.
Το κατοχιανό κρασί έρρεε άφθονο, η ευθυμία στα ύψη, ενώ το ηλεκτρόφωνο άρχισε να παίζει από ζεϊμπέκικα μέχρη δημοτικά. Από τους πρώτους στην «πίστα» ο Μπέμπης. (Ανδ. Νεοφώτιστος), ο Γκιούγκιος (Γιάννης Καρατσώλης), Θανάσης Τρούπος, Τηρινός (Μπάμπης Μακρής) κ.ά.
Κι ενώ ο χορός και το τραγούδι καλά κρατούσε τότε ήταν που μπήκε στη μέση ο Μάκος Ματσίγκας για να χορέψει ανατολίτικους χορούς (Oriental). Παραμέρισαν όλοι. Χόρεψε τόσο υπέροχα που θα τον ζήλευαν και οι καλύτερες χορεύτριες της αραπιάς. (Ο Μάκος με το αιλουροειδές κορμί του διετέλεσε για κάποιο καιρό τερματοφύλακος του Τρίκαρδου).
Το απόγευμα στο γήπεδο επικρατούσε το αδιαχώρητο Λαϊκό προσκύνημα! Φίλαθλοι από το Νιοχώρι, Αιτωλικό, Μεσολόγγι, Αγρίνιο, Αστακό, Λεσίνι, Πεντάλοφο, Γουριά, και αλλού κατέφθαναν στην Κατοχή για το ποδοσφαιρικό γεγονός της χρονιάς, Όλοι οι λοφίσκοι γύρω, Ραχλάκι, Αϊ-Θόδωρος, Κατσάς γέμισαν από παιδιά, άνδρες, γυναίκες, ηλικιωμένους που ήρθαν να απολαύσουν το θέαμα.
Σε ’κείνον τον αγώνα ο τερματοφύλακας Απ.Σερέτης αν και μικρόσωμος, έκανε τέτοιες αποκρούσεις που στο τέλος ο Παπάζογλου τον φίλησε, λέγοντάς του: «Παιδί μου, εσύ τι κάθεσαι εδώ, αδικείσαι! Έλα στον Πειραιά και θα φροντίσω εγώ σε ποιά ομάδα θα πας..»
Ο αγώνας έληξε με 1-0 υπέρ των φιλοξενούμενων που μας «δώρισαν» ένα θαυμάσιο γκολ με απ’ ευθείας αριστοτεχνική εκτέλεση κόρνερ από δεξιά από τον διεθνή φορ του Ολυμπιακού.
Στην αναχώρηση οι στιγμές ανθρώπινες, συγκινητικές. Οι Πειραιώτες έμπλεοι από την κατοχιανή φιλοξενία, ευχαριστούσαν τους πάντες. Καθένας τους κρατούσε είτε μια μπουκάλα κρασί είτε ένα σακκουλάκι φασόλια, (τόπος παραγωγής φασολιών τότε το χωριό μας) κι ακόμη άγρια ραδίκια που φρόντισε να μαζέψει η Κούλα, η γυναίκα του μπαρμπα-Κώστα Γκασούκα και κόρη του «Κουτσομπίλιου» μαζί με την Φροσύνη, γυναίκα του μπαρμπα-Πάνου Λαχανά (του Κατσάμπα) για τον Αριστείδη Παπάζογλου.
Την τότε θρυλική ομάδα του Τρίκαρδου αποτελούσαν οι εξής: Τερματοφύλακας ο Αποστόλης Σερέτης από την Πεντάλοφο (Μπολάκης). Στην άμυνα : Γιάννης Καρατσώλης (Γκιούγκιος), Ανδρέας Νεοφώτιστος
(Μπέμπης), Νίκος Κοκοτός (‘Αγριος). Στο κέντρο: Γιώργος Καραντζογιάννης (Καραγκούνιας), Γιώργος Ρόμπολας (ο δάσκαλος), Νίκος Γκασούκας (Φρίξος) και στη επίθεση: Αριστείδης Τσάμης (Κουκοτείδας), Γιώργος Γαλανός, (Κουκουβάγιας), Ανδρέας Ράπτης (Ρίκας). Προπονητής ο Ανδρέας Χασιώτης, παλιός ποδοσφαιριστής της Α.Ε. Μεσολογγίου.
Στη φωτογραφία φαίνομαι κάθιστος με τη μπάλα και όρθιος από πάνω ακριβώς, ο ψηλός, ο διεθνής παίκτης του Ολυμπιακού
10 Μαρτίου 1968-10 Μαρτίου 2025.
57 χρόνια, σαν μια μέρα! Στιγμές, που παρά ήταν όμορφες!
Αχ, και να μπορούσαμε να γυρίσουμε για λίγο το χρόνο πίσω……
Ευχαριστώ για τη φιλοξενία
Γιώργος Ρόμπολας.
Υ.Γ: Ηλία, στείλε σε παρακαλώ μέσω της εφημερίδας σου τους φιλικούς χαιρετισμούς και την αγάπη μου στους ξενιτεμένους συμπαίκτες, συμμαθητές και μαθήτες μου:
Στα αδέρφια Ανδρέα Νεοφώτιστο και Γεράσιμο Ματσίγγα στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, στο Γιάννη και Ξενοφώντα Κάραλη, Τάσο Πανταζόπουλο (Ντακνάς) και Γεράσιμο Καραμήτσο στην Αυστραλία, καθώς και στον Γιώργο Μπλαχούρα στον Καναδά και Δημήτρη Μπακοπάνο στην Ιταλία.
Το ερχόμενο καλοκαίρι, εφόσον οι θεοί το επιτρέψουν, τους περιμένουμε στον πλάτανο του Ζαχαριά στο "Βελούχι" για μια παγωμένη μπύρα …
