Η Δική μου Κατοχή, 1η Μαιου, Γιώργος Ρόμπολας Δάσκαλος
Αγαπητοί φίλοι,
«ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ» και «ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ»
Έκτη
μέρα της Λαμπρής, γλυκιά, ηλιόλουστη μέρα, μύρισαν οι λεμονανθοί κι ο
αγαπητός μας Ηλίας Λουκάς, ο υπεύθυνος του Katochi news, γύριζε από την
τακτική κάθε δεύτερη μέρα επίσκεψη του σε Κλινική του Αγρινίου για την
αιμοκάθαρσή του.
Κάπου εκεί στη Συκιά έγινε και το ατύχημα. Η
σύγκρουση, ήταν σφοδρή και σήμερα βρίσκεται διασωληνωμένος «υπό
καταστολή», με μεγάλο αιμάτωμα στο κεφάλι,σπασίματα στο πόδι και το
θώρακα κλπ.
Άλλος ένας σταυρός ακόμη προστέθηκε στους δύο
προηγούμενους (αιμοκάθαρση, ακρωτηριασμός και των δυο ποδιών του από το
ύψος της κνήμης, λόγω του ζαχαρώδους διαβήτη και τώρα τούτο). Ο Γολγοθάς
του συνεχίζεται. Θα έρθει ποτέ και γι’ αυτόν η «ανάσταση»;! Από μικρό
παιδί, μαθητής στο δημοτικό, με την ένεση ινσουλίνης. Και τώρα όλα μαζί!
Ποιο «προαιώνιο ριζικό τον κυνηγάει»; Γιατί η μοίρα του τον περίμενε
στην κατάρατη στροφή για να γράψει αυτό που την όριζαν…; «Στη ζωή ποτέ
δεν είσαι ασφαλής από τις συμφορές της», γράφει κάποιος καλός φίλος.
Όλοι οι γνωστοί και οι φίλοι συμπάσχουμε στο μαρτύριό του και ευχόμαστε ολόθερμα να τα καταφέρει.
Ας σταθούμε δίπλα του, και ως άλλοι Σίμωνες Κυρηναίοι, ας ελαφρώσουμε λίγο το σταυρό του με κάθε τρόπο.
Ο
Ηλίας με το Katochi news προσφέρει αφιλοκερδώς ύψιστη υπηρεσία στην
καθημερινή μας επικοινωνία και περισσότερο στους ξενιτεμένους μας.
Νομίζω,
ότι οι συνεργάτες του πρέπει να συνεχίσουν την ενημέρωση των χωριανών
μας. Εγώ, όπως του είχα υποσχεθεί, συνεχίζω την παράδοση, ολοκληρώνοντος
το κεφάλαιο με τον μαστρο-Θόδωρο τον Διαμαντόπουλο.
2. Η πρόβα του γύφτου
Την
"καλή ομάδα" της πάνω πλατείας αποτελούσαν κυρίως ο Κώστας Βύσσιος,
Μιλτιάδης Ρόμπολας, Μάκος Καραντζογιάννης, Λάκης Θεοφιλάτος (Χαϊδως),
Ντίνος Λουκάς, Θόδωρος Διαμαντόπουλος (Ραμαντζής-"ο μάστορας"), Πάνος
Αθανασόπουλος (Μπάιας) κι ακολουθούσαν οι νεότεροι. Αυτοί
"συνομωτούσαν", ο ένας εναντίον του άλλου ή όλοι εναντίον ενός,
σχεδιάζοντας φάρσες και απίθανες ιστορίες.
Πρωί - πρωί της Δευτέρας
κατέφθασε ο γύφτος στο ραφείο του "μάστορα", στο παλιό Μπαρμπερέϊκο,
ψηλός, με μεγάλο μαύρο μουστάκι, την τραγιάσκα στραβά, αξύριστος, στην
κωλότσεπη το μαντήλι να ξεπέχει και ζήτησε να του ράψει ένα παντελόνι
μαύρο.
Ο Βύσσιος, κι ο Μιλτιάδης είχαν καταστρώσει το σχέδιο από νωρίς κι είχαν προετοιμάσει τον γύφτο για το τι θα πει.
Την
ώρα που ο μαστρο-Θόδωρος έπαιρνε τα μέτρα, μπουκάρουν στο ραφείο κι οι
δυό τους και ανυποψίαστα τάχα, τον ρωτάει ο Βύσσιος:
- Ε, ωρέ, κουμπάρε, τι σου 'κανε εκείνος και τον σκότωσες;
- Το και το, λέει ο γύφτος. Δεν άντεχα άλλο. Του δίνω μια και τ' άλλαξα τον αδόξαστο!
Ο μάστορας κάτι ψιλιάστηκε. Όμως δεν μίλησε καθόλου. Αφού του πήρε τα μέτρα:
- Έλα, του λέει, το Σάββατο να το πάρεις.
-Να το προσέξεις το παντελόνι του γύφτου, του λέει ο Μιλτιάδης, γιατί μόλις την περασμένη βδομάδα βγήκε απ' τη φυλακή.
Το Σάββατο ήρθε ο γύφτος. Το παντελόνι έτοιμο, σιδερωμένο με το βαρύ μαύρο σίδερο του κάρβουνου και ωραία τσάκιση!
- Πάρ' το, είναι έτοιμο, του λέει.
- Τι πάρ' το; πρόβα δεν θα κάνουμε;
Μπορούσε
να πει όχι ο μάστορας! Μπαίνει ο γύφτος πίσω από το πρόχειρο αλλακτήριο
με το χοντρό μπλέ χαρτί του μέτρου που ήταν καρφωμένο με πινέζες στα
δυο καλάμια για να το φορέσει.Βγαίνοντας, στάθηκε μπροστά στον μεγάλο
καθρέφτη. Το κοίταζε από 'δω, το κοίταζε από 'κει, κάθισε λίγο στα
γόνατα να δει, αν του ήταν άνετο…
Την ώρα εκείνη, να κι ο Μιλτιάδης ως παρατηρητής!
-Ωρέ, μάστορα, του λέει, μου φαίνεται ότι το παντελόνι εδώ πίσω σαν να κάνει σακούλα, για κοίταξέ το πάλι!
Δεν
άντεξε άλλο ο μαστρο-Θόδωρος, είχε το φόβο απ' όσα είχε ακούσει για το
γύφτο, είχε και το Μιλτιάδη να του κάνει υποδείξεις και αρπάζοντας την
μεγάλη ψαλίδα, όρμησε κατ' απάνω του:
- Φεύγα, Μιλτιάδη, "τη Παναγία σου, το Χριστό σου", θα σε σφάξω…!
3. "Σύστημα Μπεναρδή, προγνωστικά Καβάτσα»!
Ο
μαστρο-Θόδωρος ήταν μανιώδης παίκτης του ΠΡΟ-ΠΟ. Όλη τη βδομάδα
μελετούσε τις αθλητικές εφημερίδες για να παίρνει πληροφορίες, διάβαζε
τα προγνωστικά των αγώνων ποδοσφαίρου, κατάρτιζε δικά του συστήματα και
το Σάββατο κατέθετε το δελτίο στο πρακτορείο προγνωστικών ποδοσφαίρου
που είχε τότε ως εκπρόσωπό του τον Γιάννη Κ. Λαχανά, τον κουρέα.
Δεν
έπαιζε ποτέ στην τύχη. Ήθελε πάντοτε να παίζει «βάσει συστήματος»,
όπως έλεγε. Όμως, η θεά Λάχη (τύχη) δεν του χαμογέλασε ποτέ. Οχτώ,
εννιά, άντε δέκα το πολύ επιτυχίες στις δεκατρείς, μέχρις εκεί έφταναν
οι σωστές προβλέψεις του. Ο μαγικός αριθμός 13 ήταν για τον μάστορα
άπιαστο όνειρο!
Τη Δευτέρα το πρωί ακούστηκε, ότι ο Νίκος ο Μπεναρδής πέτυχε 13άρι, το οποίο κέρδιζε αρκετά χρήματα.
Πέρασε ο Νίκος το μεσημέρι από το ραφείο για να δείξει στον μάστορα το δελτίο με τις δεκατρείς επιτυχίες.
-
Μαστρο-Θόδωρεεε, τι κάθεσαι και διαβάζεις όλες τις εφημερίδες και τα
συστήματα, του λέει περιχαρής. Κοίτα, δεκατριάρι έπιασα!!!
Το πήρε στα χέρια του, φόρεσε τα γυαλιά του, το κοίταζε, το ξανακοίταζε και τον ρωτάει:
- Δε μ' λες, Μπεναρδή, τίνος είναι το σύστημα που έπαιξες;
- Δικό μου.
- και τα προγνωστικά;
- Τ' Καβάτσα (του Νίκου του Χριστοδουλή, του Θοδωρέλου).
Ο μάστορας σα και να το πίστεψε, κι όποιον ποδοσφαιρόφιλο έβρισκε του 'λεγε:
- Είδες, μωρές, είδες, "σύστημα Μπεναρδή, προγνωστικά Καβάτσα".
(Ο
Μπεναρδής δεν είχε κερδίσει. Απλά ξεκόλησε με προσοχή την αριθμημένη
ταινία από το δικό του ΠΡΟ-ΠΟ και την κόλησε σε άλλο μετά την ανακοίνωση
των αποτελεσμάτων, ώστε να πιστέψει ο μάστορας ότι πέτυχε 13 άρι!).
4. "Αφ' ενός μεν ή αφενός δε»!
Με
την κατασκευη της νέας πάνω πλατείας πολλά μαγαζάκια, σχεδόν όλα,
μεταφέρθηκαν στο Βελούχι, όπου ήταν τώρα η εμπορική κίνηση.
Ο μαστρο-Θόδωρος νοίκιασε ένα χώρο στο μεγάλο κτίριο των αδελφών Κρασσά, Σπύρου και Κώστα, κι εκεί μετέφερε το ραφείο του.
Η
επίπλωση περίπου η ίδια, εκτός από το ράφια με τα τόπια των υφασμάτων
που ήταν κανούρια για τις αυξημένες ανάγκες των πελατών. Και φυσικά, η
μεγάλη φωτογραφία του Παναθηναϊκού στο Γουέμπλεϊ. Με το που τελείωνε ο η
μήνας, η θεια-Γερασμίνα η Κρασσού κατηφόριζε στο Βελούχι για την
είσπραξη των ενοικίων. Ήταν δε πολύ αυστηρή και δίκαιη σ' αυτό. Δεν
χαριζόταν σε κανέναν ενοικιαστή. Όλοι έπρεπε να είναι συνεπείς στις
υποχρεώσεις τους.
Ο μάστορας δυο μέρες δεν ήθελε να υπάρχουν.
Η
μία, όταν ο εισπράκτορας του ΤΕΒΕ (ταμείο για την ασφάλεια των
εμποροβιοτεχνών) ερχόταν να εισπράξει το ποσό για την ασφάλιση. (Δεν
ήταν λίγες οι φορές που τον καλούσαν στο δικαστήριο για την ασυνέπειά
του και λίγο πριν εμφανισθεί ενώπιον του Προέδρου έπεφτε πάντοτε κάτω
"λιπόθυμος", μπας και την γλιτώσει!), και η άλλη της πληρωμής του
ενοικίου.
Ο παπα- Κώστας ο Στρουμπάκος, μετά τις υποχρεώσεις του στο
ναό, κατέβαινε προς το Βελούχι για το πρωϊνο καφεδάκι, καλημέριζε
ευγενικότατα τους καταστηματάρχες και κοινωνικότατος όπως ήταν, δεν
παρέλειπε να περάσει και από το ραφείο του μαστρο-Θόδωρου.
- Καλημέρα, κυρ-Θόδωρε, του λέει με την μωραΐτικη προφορά. Τι κάνεις, πώς πάει η δουλειά;
-Καλημέρα, παπά, έλα, κάτσε.
Και μεταξύ άλλων, η συζήτηση ήρθε και στα ποδοσφαιρικά (και ο παπα-Κώστας παναθηναϊκιώτης).
-Θόδωρε, την Κυριακή, πώς θα παίξεις τον Παναθηναϊκό στο ΠΡΟ-ΠΟ; Ένα, δύο ή χι (1, 2, x).
-Παπα-Κώστα,
τον Παναθηναϊκό ξέρω πώς θα τον παίξω, τη Γερασμίνα τ' Κρασσού να μ'
πεις πώς να την παίξω, που θα έρθει αύριο να μου ζητήσει το νοίκι.
«Αφενός μεν ή αφ' ενός δε»! (αφ'ενός μέν, αφ'ετέρου δε).
Φιλικά
Γιώργος Ρόμπολας.
« καλό μήνα»
Υ.Γ.
Στην ανάρτηση της 22 Μαρτίου 2025 σχετικά με τον μπαρμπα-Τάσο
Φραγκαναστάση, στον αριθμό 3 με τίτλο « Μωρέ, καλός ο Καρέλος, αλλά αφού
εμένα μ' έκαψε;» ανέφερα ότι στο δικαστήριο, ο δικαστής που τον δίκασε
ήταν ο "Κάβουρας".
Ο Γεράσιμος Παντ. Ρόμπολας (τ’ "Ξούρα") μου γνώρισε τα εξής:
Όταν
νέος (1962) άνοιξε το κουρείο του στην πλατεία Εξαρχείων. Σπ. Τρικούπη
13, στην Αθήνα, στην πρόσοψη του καταστήματος έγραψε την επωνυμία:
"ΚΟΥΡΕΙΟ" ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΡΟΜΠΟΛΑΣ. Μία πρωία μπαίνει μέσα ένας κύριος
περιποιημένος με κοστούμι και γραβάτα, κοντός στο ανάστημα και
καλημερίζοντάς τον του λέει:
-Γεράσιμος Ρόμπολας, εσύ πρέπει να είσαι από την Κατοχή.
-Ναι, από την Κατοχή είμαι!
Αυτός,
λοιπόν, ο επισκέπτης ήταν ο "Κάβουρας" . Το όνομα του: Παύλος
Δελαπόρτας, ο Κεφαλλονίτης δικαστής που υπηρέτησε ως εισαγγελέας
Πρωτοδικών στο Μεσολόγγι την δεκαετία του 1950-1960 και γνώριζε με το
μικρό τους όνομα πολλούς κατοχιανούς, λόγω του επαγγέλματός του. Ήταν δε
αυτός που ως εισαγγελέας Εφετών Θεσσαλονίκης είχε την γενική εποπτεία
των ανακρίσεων που διεξαγόταν από τον ανακριτή Χρ. Σαρτζετάκη (μετέπειτα
Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας) για τη δολοφονία του "βουλευτή της
ειρήνης" Γρηγόρη Λαμπράκη από τους παρακρατικούς, στη Θεσσαλονίκη το
1963.
Ο "Κάβουρας", λοιπόν, ήταν πελάτης του Γεράσιμου μέχρι τα γεράματά του.
ΥΓ2:
Κατά τη διάρκεια της νεκρώσιμης ακολουθίας του αγαπητού μας "Γιώτα"
(Πάνου Γ. Ντόριζα), ο Πρόεδρος του Εκκλησιαστικού Συμβουλίου (Ε.Σ) της
ενορίας μας, ιερέας Αναστάσιος Πετρόπουλος, μου έκανε γνωστό ότι η πέτρα
θεμελίωσης του ναού (1849) του Αγίου Δημητρίου θα εντοιχισθεί και πάλι.
Αυτό αποτελεί, του είπα, "απαίτηση όλων των κατοχιανών", φιλόναων
και μή, εδώ και μισό αιώνα. Έστω και τώρα, μετά από 25 χρόνια στη
προεδρία του Ε.Σ. το αποφάσισε. Κάτι είναι κι αυτό!
