Η Δική μου Κατοχή (συνέχεια 5) Γιώργος Ρόμπολας Δάσκαλος
Ηλία,
Αυτό το διάστημα βρίσκομαι στην Αθηνα σε «κατ' οίκον περιορισμόν», επιτηρώντας τα μικρά μου λυκόπουλα και το χαίρομαι πολύ!
Όμως εδώ, «….βουβοί, τυφλοί είναι οι δρόμοι κι όλο λύπη...». Δεν υπάρχει εδώ «Βελούχι» με πλάτανο του Ζαχαριά για το πρωινό καφεδάκι, ούτε ακροпоταμία με τα όμορφα δειλινά, ούτε σπανακόπιτες κατοχιανές (πού είστε Γιαννούλα τ' "Τρυπάρα"(Ζυγιώτη) και Λάσω (ΕΛΑΣ) τ’ Βαγγέλ’ τ’ Μπάϊα (Αθανασοπούολου) με το: «δάσκαλε, τ’ ν έχου έτοιμ’, έλα να την παρ'ς»).
Ο χρόνος μου είναι πολύ λίγος και μόνο, όταν όλα γύρω ησυχάζουν και όλοι αποσύρονται «προς ανάπαυσιν σώματος και ψυχής», τότε εισέρχομαι κι εγώ "εις τα ενδότερα του καταπετάσματος" για να σου γράψω τούτες τις γραμμές.
Σήμερα θα χρησιμοποιήσω φράσεις «εκ των Γραφών», μιας και σε δυο βδομάδες «αναβαίνομεν εις Ιεροσόλυμα και παραδοθήσεται ο Υιός του Ανθρώπου προς το σταυρώσαι....» και οι ώρες αυτές είναι "μεγάλες", γι' αυτό και « Μεγάλη εβδομάς»! και όσα γράφω πιο κάτω, θα σε παρακαλούσα να γίνουν γνωστά και στα Μέλη του Εκκλησιαστικού Συμβουλίου της ενορίας μας για τους λόγους που παραθέτω στη συνέχεια.
Κατ' αρχάς, χάρηκα "χαράν μεγάλην" με την είδηση ότι "η χωμένη στα μπάζα ιερή πέτρα επί πολλά έτη," θα υψωθεί και πάλι μετα «βαϊων και κλάδων»! Οπότε «φιλόναοι» Κατοχιανοί «χαίρεσθε και αγαλλιάσθε» και ιδιαίτερα τα αγαπητό γεροντάκι, που φέρει το όνομα Πάνος Κεραμισάνος, ο οποίος επί μακρόν περιφερόταν από τα προπύλαια της εκκλησίας μέχρι την κόγχη και από το καμπαναριο έως την «κούλια», και κάθε τόσο: (ξέρετε, οι χωριάτες είναι πολλοί πονηροί!).
- Δάσκαλε, δεν υπάρχει πουθενά τέτοια πέτρα.
-Υπάρχει, Πάνο, την έχει ο παππάς κρυμμένη στην ντουλάπα (ερμάριο)για φύλαξη και προστασία.
- Και γιατί δεν την βάζουν πάλι εκεί που ήταν…;
Από την πλημμύρα των μηνυμάτων διεπίστωσα ότι η ανάρτηση της 22 Μαρτίου 2025, (μέρος 4) προκάλεσε συγκίνηση και " ταραχή" και πολύ μεγάλο ενδιαφέρον, κάτι που με χαροποίησε ιδιαίτερα, γιατί δείχνει την αγάπη των χωριανών μου προς ό,τι ιερό, σχετίζεται με την πολιτισμική τους ταυτότητα.
Έρχομαι τώρα στην αντιμετώπιση του θέματος από τη μεριά του Εκκλησιαστικού Συμβουλίου (Ε.Σ.).
Ηλία, όπως προσπαθούσα να σου εξηγήσω και στο τηλέφωνο, η Εκκλησία, πέραν του πνευματικού της έργου, ασκεί και διοίκηση με τα όργανά της (ο Δεσπότης, η Ιερά Σύνοδος, τα Εκκλησιαστικά Συμβούλια, τα εκκλησιαστικά δικαστήρια κ.λπ). Είναι δηλαδή ένας Οργανισμός, όπως τα Ιδρύματα, οι Τράπεζες, οι Δήμοι, τα Σωματεία και ως τέτοιος, οφείλει να παίρνει θέση και να απαντά " επισήμως" δια του εκπροσώπου της, που για το Ε.Σ. της ενορίας είναι ο παπάς της.
Στην περίπτωση της πέτρας της θεμελίωσης του ναού του Αγίου Δημητρίου δεν έγινε κάτι τέτοιο. Το πληροφορηθήκαμε από μια ανάρτηση στο Katochi news κάποιων "φιλόναων"!
Ακούμε κατά καιρούς στους ναούς τις Κυριακές, ότι «σήμερα θα περιφερθεί δίσκος για τις ανάγκες του ναού» .
Άλλες κυριακές:
«…για To φιλόπτωχο ταμείο της ενορίας»,
«…για τον έρανο της αγάπης» ,
«…για το ιεραποστολικό έργο της εκκλησίας στην Αφρική»,
«…για την οικονομική ενίσχυση του Παναγίου Τάφου στο Ιεροσόλυμα» (για τα παιδάκια της Παλαιστίνης δεν έχουμε ακούσει ποτέ τίποτε, σαν να μην έχουν ψυχή!!),
«….για τις ευάλωτες ομάδες της κάθε κυβέρνησης» και τελευταία
«…για τους "άμισθους" παπάδες». "Καινούργιο φρούτο" αυτό απ’ τον Δεσπότη!!!
Με τον ίδιο τρόπο, θα μπορούσε να ενημερώσει ο Πρόεδρος του Ε.Σ. της ενορίας μας, ότι η πέτρα του Μυροβλύτη Αγίου Δημητρίου, για την οποία έγραψε ο δάσκαλος Γ.Ρόμπολας στο Katochi news, θα εντοιχιστεί ξανά και να εξηγήσει στο ποίμνιό του, γιατί τόσα χρόνια δεν έγινε. Τόσα απλά!!!
Αν έγινε κάτι τέτοιο τελευταία, δεν το γνωρίζω, γιατί όπως σου είπα βρίσκομαι στην Αθήνα, εκτελώντας υπηρεσία ως "θαλαμοφύλακας’’, όπως αρέσει στο Γιάννη "του Χασουμέρ" να με λέει!
Ακόμη περισσότερο, αν θέματα τέτοια αναρτώνται σε σελίδες του ηλεκτρονικού Τύπου ή έντυπου (εφημερίδες).
Αφήνω για λίγο τα Μέλη του Ε.Σ. στην ησυχία τους, για να πω δυο λόγια στον "Αμόρε", τον αδελφό του αγαπητού μου μαθητή "Μανιαμούνια" (Ζυγιώτη Ανδρέας), ως φίλου συντοπίτη:
«Μάκο, εσύ δεν ήσουν που μαζί με τον Γιάννη Γερ.Γαρμπή, ως Κοινοτικοί Σύμβουλοι, βροντοφωνάξατε εκείνο το "Όχι" μπροστά στο μεγάλο πλήθος των χωριανών μας και όχι μόνο, για να μην γίνει η ένωση των κοινοτήτων, σύμφωνα μ' εκείνο το νομοσχέδιο "ΈΚΤΡΩΜΑ" με την ονομασία "Καποδίστριας" που έφερε το ΠΑΣΟΚ, με το οποίο διέλυσε τον θεσμό των ελληνικών κοινοτήτων, κάτι που δεν έκαναν οι κατακτητές Τούρκοι, αλλ' αντιθέτως τον διατήρησαν όλα τα 400 χρόνια σκλαβιάς!!!!
Τότε, που όλοι οι κάτοικοι της ιστορικής μας κωμόπολης αγωνιούσαν, και ενώ όλοι οι πρώην που άσκησαν εξουσία (Πρόεδροι, Αντιπρόεδροι, Κοινοτ. σύμβουλοι) συνεδρίασαν σε συμβούλια μυστικά, και συνέδρια "ως άλλοι Γραμματείς και ο Φαρισαίοι" σε ποιο κομματικό ψηφοδέλτιο θα περιληφθούν;!
Ένα απλό τηλεφώνημα θα περίμενα: Γιώργο, η ιστορική πέτρα της θεμελίωσης του ναού θα εντοιχιστεί και πάλι!
Σου τα λέω αυτά, επειδη γνωριζόμαστε από " ανήλικα παιδιά" και "ξέρει ο καθένας τ' αλλουνού τα μάτια να διαβάζει... (και) στα μυστικά μας δεν βάζουμε κλειδιά…’’, όταν πρόκειται για ζητήματα που αφορούν την ιστορία της «Βραχοστύλωτης» την ίδια την πολιτισμική της ταυτότητα.
Αγαπητέ μου Ηλία, αγαπητοί φίλοι του Karachi news, αν σε παρόμοια ή άλλα ζητήματα δεν έχουμε την τόλμη, να πούμε την αλήθεια, τότε συμβαίνει αυτό που γράφει ο μεγάλος ποιητής Γιάννης Ρίτσος στη Ρωμιοσύνη του και μελοποίησε ο παγκόσμιος Μίκης Θεοδωράκης:
(Τη ρωμιοσύνη μην την κλαις…)
νάτη πετιέται από ξαρχής
κι αντρειεύει και θεριεύει
και καμακώνει το θεριό με το καμάκι του ήλιου-
Έτσι και με την αλήθεια. Όσοι προσπαθούν να την καλύψουν, όπως γίνεται τελευταία με την μπαζωμένη κοιλάδα των Τεμπών, την κοιλάδα των "θρήνων, των κλαυθμών και των οδυρμών’’ για τους χαροκαμένους γονείς, τόσο αυτή λάμπει πιο αστραφτερή και θα ελέγχει "εσαεί" όλους αυτούς που τόλμησαν τέτοιο "ανοσιούργημα" και ‘‘θα τους πάρει το μαύρο σύννεφο…!’’
Διότι η σοφία των αρχαίων ελλήνων τους διαψεύδει καθημερινά:
« ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιον»
και κατά τον Χριστόν:
« Μάθετε την αλήθεια και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς»
Το ξέρω, Ηλία, ότι έχω κουράσει με την πολυλογία μου τους αναγνώστες της εφημερίδας σου, θα τους παρακαλούσα όμως να κάνουν λίγη υπομονή, για να διηγηθώ πολύ σύντομα την ιστορία αυτής της πέτρας, βάζοντας ως τίτλο:
"Το μαρτύριο της πέτρας ενός αγίου"
Ένα ανοιξιάτικο πρωινό, "την ώρα που έστηνε ο Έρωτας χορό με τον ξανθό Απρίλη", μου τηλεφώνησε ο λιπόσαρκος εκείνος παπάς, ο παπα-Κώστας Στρουμπάκος, για να μου πει, κάπως ανήσυχος και ταραγμένος:
«Κύριε Γιώργο, τα παιδιά μου βρήκαν πάνω στον γυναικωνίτη, χωμένη στα μπάζα μια χοντρή πλάκα, σπασμένη σε δύο κομμάτια, μέσα σ' ένα τσουβάλι»!!!!
Άφησα το μάθημα και πήρα τον ανήφορο για τον αϊ-Δημήτρη.Την καθαρίσαμε με τα παπαδόπουλα από τις βρωμιές και τα ασβεστώματα, την πλύναμε και φάνηκαν τα πρώτα γράμματα και η απεικόνιση.
Τα σχεδίασα και τα ‘στειλα με "κατεπείγον " στον αείμνηστο Διον. Μιτάκη, για να τα περιλάβει στο βιβλίο με τίτλο ΟΙΝΙΑΔΕΣ-ΚΑΤΟΧΗ, που τυπωνόταν τις μέρες εκείνες στην Πάτρα (1986), για λογαριασμό της Κοινότητας, επί προεδρίας Γεράσιμου Κοκοτού.
«Παπα-Κώστα, του λέω, τούτη η πέτρα είναι της θεμελίωσης του ναού με ημερομηνία:
«ΕΝ ΜΗΝΙ ΜΑΡΤΙΩ ΚΕ (25)
ΕΠΙ ΒΑCΙΛΕΩC ΟΘΩΝΟC ΤΟΥ Α΄»
(πληροφορίες στο βιβλίο σελ. 547-549)
Με μια απλή συγκόλληση, ένα γυάλισμα με ειδικό λούστρο κι ένα μεταλλικό πλαίσιο περιμετρικά και είναι υπέροχη!»
Φώναξε τον ΜΑΚ. ΚΟΚ, (Μάκο Κοκοτό), που "πιάνουν τα χέρια" του και σε δυο, τρεις το πολύ μέρες την τοποθετείτε στον εσωτερικό τοίχο του ναού, προς αποφυγή βανδαλισμών (καταστροφών).
Και μετά ταύτα
«Ο άγιος εκείνος λευïτης, αγοράσας σινδόνα, ενείλησεν τον λίθον τη σινδόνι. Και ελθόντες οι παίδες αυτού, φέροντες αρώματα (ως οι μυροφόροι γυναίκες), ήλειψαν αυτόν και έθηκαν εν ερμαρίω (ντουλάπα) και απήλθον. Έμεινε δε ο λίθος εκεί, ουκ ημέρας τρεις, ως ο Κύριος εν τω τάφω, αλλά έως της σήμερον»!!!
Πέρασαν 176 χρόνια (1849-2025).
Έξι γενιές υπολόγισε ο μαθηματικός επιστήμονας Δ.Ε.Λ. για να προσθέσει πολύ χαρακτηριστικά ο Γ.Δ.Κ.: « καλά, πουκάμισο ήταν και την είχαν στην ντουλάπα τόσα χρόνια!».
Αγαπητοί φίλοι,
Αν δεν έγραφα, όσα διαβάζετε τώρα, θα είχα ενοχές για "την δική μου Κατοχή" ή την "Κατοχή της καρδιάς της", της Ειρήνης Κιτσάκη, που με την ευκαιρία την ευχαριστώ για τα κολακευτικά της σχόλια, και οι" Ερινύες" θα με ήλεγχαν "εσαεί", όπως ακούμε την Μεγάλη Εβδομάδα « ο χειτών με ελέγχει, ότι ουκ έστι του γάμου…».
Αν δε σιωπούσα, τότε… όλες οι πέτρες του Κατσά θα φώναζαν, θα βοούσαν και θα ‘λεγαν αυτό που απάντησαν οι μαθητές του Χριστού στους Γραμματείς, όταν τους ρώτησαν «γιατί ακολουθείτε αυτόν τον Άνθρωπον και λέτε, όσα λέτε γι' Αυτόν;» και οι μαθητές απάντησαν:
« Εάν ημείς σιωπήσωμεν, οι λίθοι κεκράξωνται,
(Λουκά, κεφ. 192, στίχος 40).
Ίσως το ύφος της γραφής μου, φίλοι αναγνώστες να το βρίσκετε λίγο ή πολύ αιχμηρό. Έχω τους λόγους μου:
Πριν την επιδημία του κορωνοϊού, 5-6 χρονια περίπου, βρέθηκα στο μνημόσυνο αγαπημένου φίλου στον αϊ-Δημήτρη. Στο τέλος, κάλεσα δύο μπορεί και τρία, μέλη από το Ε.Σ., τρεις επιτρόπους και τους λέω «Στην εκκλησία μας υπάρχει η πέτρα με την ημερομηνία θεμελίωσης του ναού του αγίου Δημητρίου από την εποχή του Όθωνα. Την έχει ο παπάς στην ντουλάπα πάνω στον γυναικωνίτη. Αυτό είναι ιστορικό στοιχείο. Βγάλτε την από το ανήλιαστο ερμάριο (ντουλάπα) και φέρτε την στο φως. Τοποθετήστε την εδώ, στον πίσω τοίχο προς το μέρος των γυναικών, που δεν υπαρχουν αγιογραφίες ή σε όποιο άλλο σημείο αποφασίσετε, ώστε και ο ξένος επισκέπτης να την διαβάζει.
Τι το θέλα και τους το ΄πα!
Ο "εις εξ αυτών": «Τι ‘ν αυτά που πας να μας κάν΄ς!», ο δε έτερος: « Δάσκαλε, αν την βάλουμε, θα μπλέξουμε με την αρχαιολογία και δεν θα μπορούμε να κάνουμε καμιά δουλειά στην εκκλησία»!!!
Τους χαμογέλασα κι έφυγα. Δεν ήταν δύσκολο να καταλάβεις περί τίνος πρόκειται!
Και ιδού! Η ιστορική πέτρα του ναού παραμένει ακόμη ανήλιαστη και ανήλιαγη, σαν τον βασιλιά Ανήλιαγο του Τρίκαρδου!!!
Το ξέρω, σας κούρασα. Σας ζητώ συγγώμη, καθώς και από τα Μέλη του Ε.Σ. για την όχληση και αναστάτωση που τους έφερα.
Χαρείτε φίλοι κατοχιανοί, το "μαρτύριο" της πέτρας του αγίου τελειώνει…!
Και θα ‘θελα να κλείσω με την πρώτη στροφή από τον ‘‘Ήλιο της δικαιοσύνης’’ του ποιητή Οδυσσέα Ελύτη:
‘‘Της δικαιοσύνης ήλιε νοητέ
και μυρσίνη συ δοξαστική
μη παρακαλώ σας, μη
λησμονάτε τη χώρα μου!’’
"Καλό μήνα" σε όλους σας
Γιώργος Ρόμπολας.
Υ.Γ.1. Για το καινούργιο φρούτο: "δίσκος για τους άμισθους παπάδες" η πανέξυπνη στα μαθηματικά μαθήτριά μου Σπυριδούλα, η οποία πολύ νωρίς ερωτεύτηκε τον ‘‘μορφονιό’’ της και δεν μπόρεσε να συνεχίσει ανώτερες σπουδες στο Χάρβαρντ, πριν λίγο καιρό έξω από τον αϊ-Δημήτρη: ‘‘ Τούτος ο Δεσπότης, με το κάθε τρεις και λίγο δίσκος και πάλι δίσκος, θα προγγίξει τον κόσμο απ’ την εκκλησία…’’
(Πού είσαι μεγάλε Χρήστο Γιανναρά, ν' ακούσεις!)
ΥΓ.2: Τα όσα έγραψα σήμερα, τα στέλνω ως χαιρετίσματα στον καπετάν-Σωτήρη, που αυτή την ώρα παλεύει με τα μανιασμένα κύματα της Μαύρης θάλασσας και στις ώρες χαλάρωσής του εμβαθύνει στη σοφία των Επικουρείων, Σοφιστών και Πυθαγορείων, μπας και βρει την κάθαρση της ψυχής του! Συνέχισε, είσαι σε πολύ καλό δρόμο και μένε "εις ά έμαθες και εδιδάχθεις από τον πατέρα σου’’!
Κατά ‘δω υπάρχει πολύ σκοτάδι. Ο ήλιος θ’ αργήσει πολύ να βγει!
"Καλό Πάσχα", αδερφέ
Φιλιά απ' όλους. Σ' αγαπάμε πολύ, πολύ, πολύ…
