Γιατί αγαπώ την Κατοχή
Ήταν αρχές του ’60 όταν ξεκίνησαν οι εργασίες του πρώτου υδροηλεκτρικού εργοστασίου του Αχελώου. Εκεί στα «Πόδια» της Παναγιάς της Τετάρνας έμελλε να απλωθεί σε λίγα χρόνια η τεχνητή λίμνη των Κρεμαστών. Το θρυλικό «Πήδημα του Κατσαντώνη», η Μαρδάχα και το πέτρινο γεφύρι, θα σκεπάζονταν, θα κρύβονταν στην αγκαλιά του νερού. Μαζί με την ιστορία θα πνίγονταν και οι καλαμποκότοποι της περιοχής, οι Λογγιές. Κι έτσι, δυνατότητα εξασφάλισης του ψωμιού της χρονιάς δεν θα υπήρχε. Οι κάτοικοι της περιοχής, άνθρωποι του μόχθου, εργάτες της γης, έπρεπε τώρα να μεταναστεύσουν, ν’ αλλάξουν πατρίδα.
Η οικογένειά μου, ριζωμένη στην βορειοανατολική άκρη της Αιτωλοακαρνανίας, εσπερίως του ποταμού έπρεπε τώρα να αναζητήσει τη σοδειά της χρονιάς σε άλλο τόπο. Ένα βράδυ μετά το φαγητό ο πατέρας, μας μίλησε για ένα κεφαλοχώρι στα «κατώμερα» που είχε μεγάλο σχολείο, ομορφοστολισμένη εκκλησία, σπίτια ψηλά και ψωμί καθάριο. Στα πράσινα βουνά του, είπε, ζουν ευτυχισμένα κοπάδια και στους απέραντους κάμπους φυτρώνουν φασόλια, στρέμματα αμέτρητα, ωριμάζουν ρύζια πολλά, όσα φτάνει το μάτι σου και μεγαλώνουν καρπουζιές ολόδροσες, που βγάζουν κατακόκκινα ολόγλυκα καρπούζια, μεγάλα σαν τις βαρέλες, που κουβαλούν νερό οι νοικοκυρές.
Έτσι με περισσότερα όνειρα και λιγότερη θλίψη μια κρύα φθινοπωρινή μέρα του ’61 αποχωριστήκαμε όλα όσα μας έδωσαν χαρά και ζωή μέχρι τότε και με λίγα υπάρχοντα ξεκινήσαμε για την Κατοχή. Ήταν απόγευμα, όταν ένα παλιό φορτηγό μας κατέβασε στην άκρη του χωριού, στα Μπαμπαίικα μπροστά. Οι ωραίοι αυτοί άνθρωποι λες και μας περίμεναν, ήρθαν κοντά μας και κουβέντιαζαν με τον πατέρα. Είδα πρόσωπα γελαστά, ζεστά, καλοσυνάτα. Τον προηγούμενο μήνα ο πατέρας είχε έρθει και με την υποστήριξη Κατοχιάνών φίλων του (τους αείμνηστους: Χρήστο Πίτσικο και Γεράσιμο Κιτσάκη), έστησε μια παράγκα με τσίγκινη σκεπή έξω απ’ το χωριό κοντά στο εκκλησάκι της Παναγίας. Ξεκινήσαμε για εκεί. Οι Μπαμπαίοι ομως μας σταμάτησαν. «Πού θα πάτι τα πιδούλια μες του κρύου;» είπαν μ’ ενδιαφέρον στους γονείς μας και μας οδήγησαν σ’ ένα ζεστό δωμάτιο. Η Κούλα θεός σχωρέστην (νύφη της Μακιούλας) νεαρή τότε, με τα τρία της παιδάκια μικρά, μερίμνησε για το φαΐ μας λες και ήταν το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο. Σε λίγες μέρες αποτελείωσε ο πατέρας την παράγκα. Ευχαριστήσαμε για τη φιλοξενία, νιώσαμε ότι κάναμε τους πρώτους συγγενείς στο καινούριο μας χωριό και εγκατασταθήκαμε στο νέο μας σπίτι: Ένα δωμάτιο όλο κι όλο, γύρω στα είκοσι τετραγωνικά. Η μάνα προσπαθούσε να το στολίσει όσο μπορούσε, να το ομορφύνει, να μας αρέσει.
Δεν πέρασε πολύς
καιρός και μια σπίθα απ’το «φωτογώνι» ήταν αρκετή να φέρει τον κίνδυνο. Ο αέρας
φυσούσε δαιμονισμένα, οι γλώσσες της φωτιάς ανέβαιναν τρεις φορές ψηλότερα απ’
τη σκεπή. Τα χέρια του πατέρα έσταζαν αίμα στην προσπάθειά του να κόψει τα
σύρματα που έδεναν το ρούκωμα, να κόψει το δρόμο της φωτιάς. Ήταν πρωί και η
ώρα που οι εργάτες ξεκινούσαν για τα χωράφια. Εκείνη τη μέρα καμιά εργατιά δεν
έπιασε δουλειά στην ώρα της! Κανείς δεν αδιαφόρησε βλέποντας τη φωτιά.
Πλησίαζαν τα τρακτέρ όσο μπορούσαν κι έφταναν οι άνθρωποι άνδρες και γυναίκες,
βιαστικοί, αποφασισμένοι για βοήθεια. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την εικόνα! Άλλοι
ανέβαιναν με κουβάδες νερού, άλλοι φρόντιζαν εμάς τα παιδάκια, άλλοι έτρεχαν να
βοηθήσουν τον πατέρα. Δεν είχε σβήσει ακόμα η φωτιά, που χτύπησε αλλόκοτα η
καρδιά μου και είπα: «Μπράβο πατέρα, σωστό τόπο διάλεξες»!
ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:
1) Τετάρνα ή Τατάρνα: Mονή ιστορική, γνωστή στην περιοχή για το οικονομικό της
εύρος και τη συμβολή της στον αγώνα.
2) Πήδημα του Κατσαντώνη: Στένεμα του Αχελώου, από το οποίο ο ήρωας
περνούσε με σάλτο από τη μία στην άλλη πλευρά του ποταμού, όταν τον κυνηγούσαν
οι Τούρκοι.
3) Μαρδάχα: Πηγή μεγάλου μεγέθους στην εν λόγω περιοχή που πλούτιζε κατά
πολύ τα νερά του Αχελώου.
4) Λογγιές: Έτσι έλεγαν τα παραποτάμια χωράφια τους οι κάτοικοι εκεί.
5) Καθάριο: το σταρένιο ψωμί. 6) Βαρέλα: δοχείο με ξύλινες δούγιες, στο
σχήμα που αναφέρεται και που χρησιμοποιούσαν οι κάτοικοι εκεί για τη μεταφορά
και τη συντήρηση του πόσιμου νερού.
